آن روز نشسته بود و خاطراتش را تعریف می‌کرد، با اینکه آنها را چندین بار شنیده بودم اما هنوز هم برایم شیرین بودند. از وقتی مریض شده، دلم زود به زود برایش تنگ می‌شود. می‌خواهم بیشتر با او هم نگاه و هم صحبت شوم. اوایل که تلفن را به دست می‌گرفت آنقدر گریه می‌کرد که نمی‌فهمیدم چه می‌گوید. اما حالا بهتر شده؛ حالا می‌خندد، خرید می‌کند و اخیرا دیده ام که دوباره حیاط را جارو می‌کند.

حرفهایش انگار دل تنگی‌هایم را می‌شوید:

            آدم نباید زندگی کنه، باید با زندگی عشق کنه...

یادمه، اون دو روزی که صدام توی دلم گیر کرده بود نوشتم...ای خدای مهربون، زمان چقدر زود میگذره...

-----

تو از اون آدم‌هایی هستی که تا 15 سال دیگه هم عوض نمی‌شن.شاید همه‌ی حرف‌هات دروغ باشن ولی حالا دیگه واسه فهمیدنش دیره...من خواب خودم رو می‌بینم و تو هم رویای خودت رو

تا در قفس بال و  پر خویش اسیر است

بیگانه ی پرواز بود مرغ هوایی

شاید همیشه ناخوداگاه خودخواهانه  برخورد میکردم اما دیگه میخوام با آگاهی تمام فقط به فکر خودم باشم.می خوام به این فکر کنم که منم که بباید زندگی کنم. شاید یه جورایی به "زودتر و راحت تر از اونیکه فکرشو بکنم فراموش میکنم" اعتماد داشتم.ولی دروغ بود٬مثل خیلی چیزهای دیگه. اما آیا واقعا فراموشی لازمه تا آدم ها به تنهایی هاشون عادت کنن؟

میدونم شنبه رو تنهام٬تنها تر از خیلی وقتهای دیگه. امسال برگشتم اما حس و حال قدیم از دور و  برم رفته. شور و شوقی که  باید باشه هنوز ازش خبری نیست.فرهاد هوس سفر کرده ولی سر خودش از همه شلوغ تره!!جوجو هم که هنوز برنگشته!!خاله کوچیکه خیلی به فکرمه ولی داره میره پیش آقا جون٬ منم دلم هواشو کرده ولی فکر نکنم بشه برم!!آخه اینجا کلی کار دارم. مثلا باید برم از اون آقایی که کارام رو داره ردیف میکنه یه تشکر حسابی کنم!!

سر سال تحویل التماس دعا

yadame kheyli vaght pish bood ke enghadar khoshaal boodamo be in andaze az khodam ehsaase "" rezayat mikardam

omidvaram MEYSAM ino bedoone ke daram vase oomadanesh aamade misham

  می نشینی باز یک چایی...،ولی نه! می روی

  ذهن این خانه پر از دیدارهای نیمه است

  با تو هر قصری که در شهر خیالم ساختم

  خانه ای پوشیده از دیوارهای نیمه است

  سالهای سال حسرت کشتن و برداشتن

  حاصلش چیزی بجز انبارهای نیمه است؟

  پی نخواهی برد حتی بعد من ، بر من ، دلم ـ

  خط برجامانده ای از غارهای نیمه است

  * 

   سالها رفته است

                      انسان رفته

                                 تو رفتی

                                          و من

    مثل جا سیگاری از سیگارها

                                  «خالی شدم »*

(نیما فرقه)

ذهنش ز روضه های مجسم عبور کرد

در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد

شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد

احساس کرد از همه عالم جدا شده است

در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است

در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت

وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت

وقتش رسیده بود، به دستش قلم گرفت

مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت

باز این چه شورش است که در جان واژه هاست

شاعر شکست خورده ی طوفان کربلاست

بی اختیار شد قلم را رها گذاشت

دستی ز غیب قافیه را کربلا گذاشت

یک بیت بعد واژه ی لب تشنه را گذاشت

تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت

حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند

دارد "غروب" فرشچیان گریه می کند

با این زبان چه کونه بگویم چه ها کشید

بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید

او آنچنان فنای خدا بی ریا کشید

حتی براش جای کفن بوریا کشید

در خون کشید قافیه ها را٬ حروف را

از بس که گریه کرد تمام لحوف را

اما در اوج٬ کم آورد و رنگ باخت

بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت

این بند را جدای همه روی نیزه ساخت

خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت

بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود

او کهکشان روشن هفده ستاره بود

خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن

پیشانیش پر از عرق سرد و بعد از آن

خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن

شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن

در خلصه ای عمیق خودش بود و هیچ کس

شاعر کنار دفترش افتاد از نفس

برقعی